آسمانی در نظر داریم وارستن کجاست
در خیال این شیشه تا باشد پری آزاد نیست
بیدل، آسمانِ این دنیای مادی را زندانی میپندارد که تا دم مرگ از آن انسان رها شدنی نیست و تا نظر میرسد این زندان وجود دارد و راهی برای رهایی دیده نمیشود. یعنی از از نظر عرفا، این دنیا به سان زندانی است گرچند سقفی همچون آسمان داشته باشد. در سابق باور بر این بود که گويا پری را در بوتلهای شیشهای زندانی میکنند و از این طریق به مداوای بیماران میپرداختند. از نظر بیدل، مادامی که پری در شیشه است، آزاد نیست.
بیدل در این بیت صاف و شفاف بودن آسمان را به شیشه تشبیه نموده است. از سوی دیگر وجود خود را نیز به پری تشبیه نموده است. از نظر وحدت الوجودیها انسانها وجود اعتباری دارند و وجود حقیقی صرف از آن الله ج است. پری نیز وجود خیالی و اعتباری دارد. بناً بیدل در اینجا چقدر قشنگ رابطۀ انسان و پری را از لحاظ وجودی به تصویر کشیده است.
جان کلام اینکه همان طوریکه باور بر این است که تا زمانی پری در شیشه باشد آزاد نیست؛ انسان نیز تا وقتی که در این دنیای مادی باشد از نظر عرفانی در قید دنیای نفس است.
