خانه ادبیات تأویل ابیات عرفانی
دسته‌بندی:

تأویل ابیات عرفانی

توسط محمد قاسم رحمانی

سحر تجدد نفس است اينكه در نظر عالم مكرر است و مكرر نمى شود این …

توسط محمد قاسم رحمانی

به بزم وصل، عاشق را چه امکان است خودداری که شبنم جلوۀ خورشید چون بیند …

توسط محمد قاسم رحمانی

به غیر از سوختن چیزی ندارد فرصت‌ کارت شرر اول به دود آخر به خاکستر …

توسط محمد قاسم رحمانی

بسکه آزاد است بیدل از عبارات دویی ناله هم این مصرع برجسته را تضمین نشد …

توسط محمد قاسم رحمانی

به بحر قطره ز تشویش خشکی آزاد است اگر عدم شده باشی عدم نخواهی شد …

توسط محمد قاسم رحمانی

صد شکر که چون صبح نکردیم فضولی با ما نفسی بود که بر آینه کم …

توسط محمد قاسم رحمانی

ار کاف و نون دمیدیم غیر از عدم چه دیدیم چیزی ز ما مخواهید ما …

توسط محمد قاسم رحمانی

در چمن هم از گزند چشم بد ایمن مباش پرده زنبوری‌ست آنجا دیدۀ بادام را …

توسط محمد قاسم رحمانی

گهر زیأس‌،‌کمر، برشکست‌، موج نبست دلی‌که پر شود از خود ز دشمنان خالی‌ست شعرای پارسی …

توسط محمد قاسم رحمانی

تاب و تب موج و کف‌، خارج دریا شمار قصهٔ کثرت مخوان، بیدل ما وحدتی‌ست …

توسط محمد قاسم رحمانی

مکش خجالت محرومی از غرور تعّین چه من چه او همه با توست اگر تو …

توسط محمد قاسم رحمانی

ز خویشم می‌برد یاد خرام او به آن مستی که‌گل پیمانه‌گرداند اگر چون رنگ برگردم …