خانه ادبیات تأویل ابیات عرفانی
دسته‌بندی:

تأویل ابیات عرفانی

توسط محمد قاسم رحمانی

ز تحقیق تناسخ نامهٔ زاهد چه می‌پرسی مگر آدم بر آید تا منش‌ گوساله بنویسم …

توسط محمد قاسم رحمانی

فکر آزادی به این عاجز سرشتیها تریست عقده چندان نیست اما رشتهٔ ‌ما لاغریست «بیدل» …

توسط محمد قاسم رحمانی

سلامت یک‌قلم در مرکزسنگ‌ست اگر دانی شکست یأس می‌پیچد به خود بالیدن مینا «بیدل» سنگ …

توسط محمد قاسم رحمانی

به مکتبی که بود درسش از حدیث تعلق همین گسستن شیرازه از کتاب گزینم «بیدل» …

توسط محمد قاسم رحمانی

نقش پا گل‌کرده‌ایم اما درین عبرتسرا هرکه در فکر عدم افتد گریبانیم ما «بیدل» در …

توسط محمد قاسم رحمانی

پیرِ ما گفت خطا بر قلم صُنع نرفت آفرین بر نظرِ پاکِ خطاپوشَش باد «حافظ» …

توسط محمد قاسم رحمانی

ستون آسمان انگشت عصیان می‌شود ورنه گره در بیضۀ فولاد تقوی نیست آدم را دوستی …

توسط محمد قاسم رحمانی

رگ گل، آستین شوخی کمین صید ما دارد که زیر سنگ دست از سایۀ برگ …

توسط محمد قاسم رحمانی

ما و رُعونت‌، افسانهٔ کیست نازِ پری بست گردن به مینا «بیدل» یکی از ویژگی‌های …