در سال ۱۳۸۶ خورشیدی، دولت افغانستان به کنوانسیون چارچوب کاری سازمان صحی جهان راجع به کنترول تنباکو، ملحق شد. بادرنظرداشت مادۀ (۷) قانون اساسی دولت مکلف است که احکام این کنوانسیون را رعایت نماید. بدین منظور، در سال ۱۳۹۳ قانون کنترول تنباکو و دخانیات تدوین و نافذ شد.
یکی از پیش زمینهها به منظور ترک استفاده از دخانیات و تنباکو، تشخیص محلات ممنوع استعمال از تنباکو و دخانیات است. بر اساس این قانون، کمیسیون کنترول تنباکو تحت ریاست معین وزارت صحت جمع ده عضو دیگر از ادارات دولتی و غیردولتی تشکیل می شود. این کمیسیون در خصوص تشخیص محلات ممنوع استعمال دخانیات و تنباکو دست باز دارد. قانونگذار از سبیل مثال در مادۀ (۱۰) این قانون از محلات نام برده است که عرضه و استعمال سگرت، چلم، قلیان، نسوار و سایر محصولات تنباکو و تدخین در آن ممنوع میباشد که قرار ذیل برشمرده میشود:
۱- دفاتر ادارات دولتی و ملحقات آن.
۲- شفاخانهها، کلینکها و سایر مراکز صحی.
۳- ترمینل میدانهای هوایی مگر اینکه مکان خاص به این منظور تعیین شده باشد.
۴- محابس، مرکز اصلاح و تربیت اطفال و پرورشگاهها.
۵- دانشگاهها و انستیتوتهای تحصیلی ملکی و نظامی.
۶- لیلیهها.
۷- مکاتب، مدارس، دارالحفاظ ها، مساجد، تکایا و صالونهای فاتحهخوانی.
۸- پمپ استیشنها و محلات فروش گاز مایع.
۹- محلات سربستۀ دولتی و خصوصی.
۱۰- کلپهای ورزشی.
۱۱- داخل بسها، تکسیها و وسایط نقلیۀ عمومی.
۱۲- هوتلها و رستورانتهای سربسته.
۱۳- صالونهای نمایشی.
۱۴- فروشگاهها.
۱۵- کتابخانهها.
۱۶- سایر محلات سربستۀ مورد استفادۀ عامه.
یادآوری: این یادداشت بنده در صفحۀ فیس بوک شرکت خدمات حقوقی شجن نیز به نشر رسیده است.
